로그인Marielle’s POVNaiwan ako sa kwarto habang nasa ibaba pa sina Giovanni at Ryan, pinag-uusapan ang susunod na gagawin. Ang bigat ng ibinahagi niya kanina ay parang nakadagan pa rin sa buong bahay—na may mga buhay na nawala, na halos mapahamak kaming mag-ina nang hindi man lang namin alam. Ayokong maghintay lang at maging pabigat. Gusto kong makatulong.Naalala ko ang mga lumang bag at dokumentong iniwan ni Ryan noong una pa niyang inamin ang pagkakamali niya—sabi niya, ebidensya ‘yon laban kay Miranda, pero hindi pa namin masyadong tinitingnan nang maigi. Dahan-dahan ko itong inilabas at inilatag sa ibabaw ng mesa.Maingat kong tiningnan ang bawat papel, resibo, at litrato. Puro transaksyon at petsang magkakasunod… hanggang sa may mapansin akong kakaiba sa gilid ng isang lumang larawan. May maliit na ukit—isang agilang may hawak na espada—at sa likod nito, may nakasulat na inisyal na hindi pa namin naririnig: K.D.Napahawak ako sa bibig ko. Hindi ito kay Miranda. Hindi rin kay Ryan.Na
Giovanni’s POVSumunod ako sa ibinigay na direksyon—sa isang lumang bodega na nakatago sa likod ng mga tambakan sa pantalan. Nang buksan namin ang mga selyadong kahon, parang gumuho ang lahat ng aking paniniwala. Mga dokumento, audio recording, at litrato na nagpapatunay na matagal na pala nilang pinagpaplano ang lahat—hindi lang nitong mga nakaraang linggo, kundi ilang taon na ang nakalilipas. Pati ang mga pagbabago sa negosyo, mga pagkawala ng mga taong pinagkakatiwalaan ko… lahat pala ‘yon ay gawa nila.Sa dulo ng silid, nakatayo si Ryan. Walang hawak na sandata, nakayuko, at halatang pagod na pagod na rin sa pagtatago.“Bakit ngayon lang?” mariin kong tanong habang nakaturo sa mga ebidensyang nakakalat. “Bakit kailangang damay ang lahat? Pati ba naman ang tiwala ko, ginawa niyong laruan?”Tumingin siya sa akin, halo ang takot at matinding pagsisisi. “Hindi ko alam ang buong katotohanan, Giovanni. Naniwala lang ako kay Miranda—na ikaw ang nagtaksil, na inagaw mo ang dapat ay sa ami
Giovanni’s POVAmoy maalat na hangin at kalawang ang sumalubong sa akin sa dulo ng lumang pantalan. Tanging buwan at ilaw ng mga sasakyan sa malayo ang nagbibigay‑liwanag. Masyadong tahimik—pero hindi na ako aatras. Hindi na ako ang lalaking takot harapin ang sarili kong anino.Mula sa dilim, lumabas siya. Si Miranda. Nakasuot ng itim, matalas pa rin ang tingin—ang babaeng minsan kong itinuring na asawa, ang babaeng ginamit ang pagmamahal ko kapalit ng kapangyarihan.“Akala ko hindi ka tutupad,” panimula niya, sabay ngiti nang mapakla. “Akala ko nagtago ka na sa likod ng bago mong nilalaro.”“Wala akong tinatakbuhan,” sagot ko nang diretso. “Tapos na ang pagtatago. Sabihin mo na kung ano ang gusto mo. Bakit kailangang madamay sina Marielle at Mikayla? Wala silang kinalaman sa nakaraan natin.”Tumawa siya nang halakhak na puno ng poot. “Dahil sila ang nagpabago sa’yo! Dati, alam natin kung saan tayo pupunta—ikaw at ako, magkasama tayong aakyat sa tuktok. Pero dumating sila… bigla kang
Marielle's POVNakaupo kami sa gilid ng malaking kama, balot ng malambot na liwanag mula sa bedside lamp. Sa ibabaw ng mesa ay maayos nang nakahanda ang mga dadalhin niya—isang baril, radyo, at ang singsing na ibinigay ko sa kanya, na ngayon ay nakasabit na sa isang manipis na kwintas sa ilalim ng suot niyang damit.Matagal na kaming walang imik.Pareho naming alam kung bakit.Pareho naming iniisip na maaaring ito na ang huling gabing magkasama kami nang ganito—tahimik, ligtas, at walang panganib na nakapaligid.Humarap si Giovanni sa akin at marahang hinawakan ang magkabilang kamay ko."Kahit anong mangyari roon," mahina ngunit matatag niyang sabi, "huwag na huwag kang lalabas ng bahay. Si Luca at ang mga tauhan na ang bahala sa inyo. Kapag hindi ako nakatawag pagkalipas ng tatlong oras, hayaan mong ilabas nila kayo papunta sa ligtas na lugar. Naiintindihan mo ba?"Tumango ako kahit mabigat ang dibdib ko."Giovanni..." halos pabulong kong sambit. "Sigurado ka bang ikaw lang ang pupun
Giovanni's POV Pinindot ko ang send bago marahang ibinulsa ang cellphone. "Handa na akong makipagkita. Tapusin na natin ito nang maayos. Wala nang paligoy-ligoy." Ilang segundo akong nanatiling nakatitig sa madilim na bintana bago dahan-dahang huminga. Alam kong mababasa niya ang mensaheng iyon. At mas lalo kong alam na hindi niya hahayaang matapos ang lahat sa simpleng pag-uusap. Kung may isang taong hindi marunong sumuko, si Miranda iyon. Sigurado akong may inihanda na naman siyang patibong. Pero sa pagkakataong ito, hindi na ako ang lalaking dating takot harapin ang sarili kong nakaraan. Hindi na ako nag-iisa. Sa unang pagkakataon matapos ang maraming taon, may pamilya na akong ipinaglalaban. Narinig ko ang marahang yabag ni Marielle sa likuran ko. Huminto siya sa tabi ko at marahang hinawakan ang braso ko. "Sino ang kausap mo?" mahina niyang tanong. Lumingon ako at sinalubong ang nag-aalala niyang mga mata. "Si Miranda." Bahagya siyang natigilan. "Nag-message ako. S
Marielle's POVTahimik akong nakatayo sa may bintana ng pasilyo habang pinagmamasdan si Giovanni sa ibaba.Dati, palagi siyang may itinatagong bahagi ng sarili niya. Kahit gaano kami kalapit, pakiramdam ko ay may isang pinto na hindi niya kailanman hinayaang mabuksan.Pero ngayon...Wala na ang pintong iyon.Nakatayo siya sa gitna ng bulwagan, napapalibutan ng kanyang mga tauhan. Kalmado ang boses niya, pero sapat na iyon para mapatahimik ang lahat."Walang sasantuhin," sabi niya. "Kapag may nagtaksil, ako mismo ang haharap sa kanya."Walang umimik.Tahimik na tumango ang mga lalaki bago isa-isang umalis.Tahimik lang akong nakatingin hanggang sa mapansin niya ako.Sa sandaling nagtama ang mga mata namin, tila nawala ang mabigat na ekspresyon sa mukha niya. Bumalik ang pamilyar na lambing na ako lang ang nakakakita.Iniwan niya ang mga tauhan niya at agad na umakyat."Kanina ka pa ba riyan?" tanong niya paglapit.Tumango ako."Hindi ka ba natakot?"Napangiti ako nang bahagya."Kung da
Marielle's POVKinabukasan.Hindi pa rin mawala sa sistema ko ang imahe ng litratong nakita namin. Paulit-ulit na bumabalik sa isip ko ang mga numerong nakasulat sa ibaba nito: Room 1708. Parang paulit-ulit na nagre-replay sa utak ko ang eksenang iyon habang nakaupo ako sa veranda ng safehouse.S
Marielle’s POVHindi pa rin humuhupa ang kaba sa dibdib ko. Mula noong mangyari ang pag-atake sa mansion kagabi, pakiramdam ko ay may mga matang nakabantay sa bawat galaw namin ni Mikayla. Kahit nasa safehouse na kami ni Giovanni—liblib, tahimik, at malayo sa ingay ng siyudad—hindi pa rin tuluyang
Giovanni POV Hindi ako mapakali. Ilang oras na ang lumipas mula noong makita namin ni Marielle ang lumang litrato sa silid-aklatan, ngunit hanggang ngayon ay hindi pa rin maalis sa isip ko ang bawat detalye nito. Nasa loob ako ng aking opisina, nakatayo sa harap ng mesa at nakatitig nang matagal
Marielle's POV Tahimik ang buong mansion. Mula sa malawak na bintana ng kwartong tinutuluyan niya, tanaw ni Marielle ang matatayog na puno at ang pribadong hardin sa labas. Napakalayo nito sa magulong buhay na iniwan niya sa siyudad. Ngunit kahit gaano kaganda at kapayapa ang paligid, hindi pa r







